پروندبوم

در نخلستان‌های لارستان خرما هنوز با دست چیده می‌شود؛ خاصویی، مضافتی و خلال خارک، با همان طعمی که در خاطرهٔ این دیار مانده است.

عسل کنار و عسل بهاره از دل دشت‌های گرمِ جنوب می‌آید؛ خام، بی‌افزودنی، با عطر گون و کنار — همان‌طور که زنبور ساخته است.

بادام کوهی و مغز بنه از کوهپایه‌های زاگرس می‌رسد؛ خودرو، نمک‌نخورده و سرشار از خاصیت — چاشتِ سفرهای کوهستان.

شیرهٔ انگور، پودر آویشن کوهی و ترشی‌های خانگی؛ طعم‌هایی که هر لقمهٔ سفره را به دشت‌های لارستان گره می‌زند.

دست‌بافته‌های همان مردمی که محصول را برمی‌دارند؛ زنبیل، گلیم و سفال — هنری که نسل‌به‌نسل از این خاک به دست رسیده.